حضرت عباس(ع) قمری است که از سه خورشید نور گرفت

حجت ‌الاسلام و المسلمین موسی جعفری، از مبلّغین شهرستان آمل، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به سالروز میلاد قمر منیر بنی هاشم، ابوالفضل العباس (ع) اظهار داشت: سردار بزرگ کربلا تنها یک برادر وفادار نبود، بلکه دانشگاهی از معانی عمیق ایمان، عرفان، مسئولیت‌پذیری و مردانگی است. ایشان تجسم عملی آیه «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ» بودند؛ مردانی که بر عهدی که با خدا بسته‌اند، صادق ماندند.

کارشناس دینی ابراز داشت: برای درک عظمت حضرت عباس(ع) باید به این نکته توجه کنیم که ایشان در دامان سه امام معصوم (ع) پرورش یافتند. از پدری چون امیرالمؤمنین علی (ع) شجاعت و عدالت، از عمویی چون امام حسن مجتبی (ع) حلم و بزرگواری و از برادری چون امام حسین (ع) عبادت و قیام برای حق را آموختند. بنابراین، ایشان «قمر بنی‌هاشم» به معنای واقعی کلمه هستند؛ ماهی که نورش را نه از یک خورشید، که از سه خورشید تابان امامت گرفته است.

وی خاطرنشان کرد: شیخ عبدالرحیم شوشتری، از شاگردان شیخ انصاری (ره)، نیاز به مسکن داشت و مدّتی در حرم حضرت عباس (ع) و امیرالمؤمنین (ع) دعا می‌ کرد. روزی در حرم حضرت عباس (ع)، دید عرب بیابانی آمد و با کودک فلج خود کنار ضریح ایستاد و گفت: «یا ابوالفضل، پسرم را شفا بده». کودک شفا یافت و رفت. شیخ شوشتری با حالتی تأسف‌بار خطاب به حضرت گفت: «پس ما چه؟ این که دیر آمد و زود رفت، من دیگر به حرمت نمی‌آیم!». هنگامی که به نجف بازگشت، استادش شیخ انصاری، بی آنکه از ماجرا خبر داشته باشد، دو کیسه پول به او داد و گفت: «این پول را بگیر و برای خود خانه‌ای بخر، اما با ابوالفضل قهر نکن!». این روایت، نشان از مقام والای شفاعت و «باب الحوائج» بودن آن حضرت دارد.

حجت الاسلام و المسلمین جعفری تصریح کرد: شخصیت حضرت عباس (ع) منحصر به صحنه‌ های حماسی عاشورا نیست. ایشان در شب تاسوعا نیز درسی بزرگ به همه ما می‌ دهند. در آن شب، ایشان پاسدار و محافظ خیمه‌ها بودند. این کار، همان مسئولیت مقدسی است که امروز مرزبانان، نیروهای نظامی و امنیتی ما در حفظ مرزهای کشور و امنیت داخلی بر عهده دارند. بنابراین، می‌توان گفت شغل این عزیزان، ادامه همان شغل ابوالفضل(ع) است. اما نکته ظریف اینجاست که نقل شده است حضرت عباس(ع) در حین انجام این وظیفه سخت، همواره ذکر خدا بر زبان داشتند. این، همان تلفیق «عبادت» و «مسئولیت‌پذیری اجتماعی» است که از پدر بزرگوارشان امیرالمؤمنین(ع) آموخته بودند. همان‌گونه که حضرت علی(ع) هنگام دوختن کفش پاره‌اش، ذکر می‌گفت و فرمود: «با دستم کفشم را وصله می‌کنم، اما چرا زبانم بیکار باشد؟».

وی تأکید کرد: یکی از جلوه‌های بی‌ نظیر فداکاری حضرت عباس (ع)، مسئولیت‌پذیری ایشان در انتقال مجروحان به خیمه‌ها بود. در توصیف ایشان آمده است که اسب ابوالفضل (ع) در روز عاشورا، کار آمبولانس را می‌کرد. این نشان می‌دهد که ایشان حتی در اوج جنگ و نبرد، به فکر حفظ جان یاران و کاهش آلام آنان بودند. این روحیه خدمت‌رسانی و کمک به دیگران، الگویی برای تمامی نهادهای امدادی و درمانی است.

مبلّغ شهرستان آمل افزود: ایثار قمر بنی هاشم (ع) تا آنجا بود که تمام وجود خود را نثار کرد. دو دست، دو چشم و در نهایت جان خود را فدای برادر و مکتبش کرد. ایشان به ما می‌آموزد که در راه دفاع از ارزش‌ها و حریم دین، باید از جان و دل گذشت. وقتی رزمندگان ما در دفاع مقدس یا مدافعان حرم در سوریه، از جان خود می‌گذرند، در حقیقت در مسیر همان فرهنگی گام برمی‌دارند که عباس بن علی (ع) بنیان‌گذاشت. برگزاری بزرگداشت برای سیدالشهدا (ع) و حضرت عباس (ع)، تنها یک مراسم احساسی نیست، بلکه احیای این عهد و پیمان است که باید در زندگی فردی و اجتماعی ما جاری شود. اگر فداکاری‌های ابوالفضل (ع) و شهدای کربلا نبود، ما امروز، اسلامی نداشتیم که از آن دفاع کنیم. بنابراین، برگزاری مراسم مربوط به سیدالشهدا و قمر بنی هاشم (ع) باید ما را به عشق عملی به آرمان‌های حسینی و عباسی نزدیک‌تر کند، و ما را از وابستگی‌های پوچ دنیوی رها سازد.